دسته اول: لباس زیر نخی خالص. سنتی ترین-لباس زیر یک لایه نرم و قابل تنفس است، اما به دلیل بافت نازک آن بیشتر برای روزهای بهار و پاییز مناسب است.
دسته دوم: لباس زیر مواد عایق حرارتی فیبری. بیشتر از پارچه های پنبه، پشم، اکریلیک، پلی استر و سایر پارچه ها استفاده می شود و از پنبه، پشم، موی شتر و سایر لخته ها به عنوان مواد پرکننده استفاده می شود. مدل ابزار دارای مزایای نفوذپذیری هوا و هدایت رطوبت است. عیب آن این است که پف کرده و سنگین به نظر می رسد.
دسته سوم: لباس زیر حرارتی نخی فضایی. پارچه از پنبه، پشم و الیاف شیمیایی ساخته شده است و لخته های ساندویچ داخلی با فیلم فلزی اندود شده اند. مزیت آن گرم نگه داشتن و جلوگیری از تشعشع است. نقطه ضعف آن نفوذپذیری ضعیف هوا و رسانایی رطوبت است و هنگام پوشیدن صدای ابریشمی وجود دارد.
دسته IV: لباس زیر حرارتی با مواد ICCP در بین لایه. از پنبه، پشم، ابریشم، لیکرا و سایر پارچهها استفاده میکند و مواد ICCP در لایههای میانی نیز از لایههای غیر متخلخل به متخلخل و شبکهای تبدیل شده است. تثبیت بین پارچه و لایه میانی نیز توسط چسب با فرآیند خاصی به ترکیب متصل می شود.
دسته V: لباس زیر حرارتی راحت و بهداشتی. چنین محصولاتی ادعا می کنند که حاوی الیاف مادون قرمز بسیار-و بیش از 20 عنصر کمیاب هستند. مادون قرمز دور می تواند انرژی را در بدن تبدیل کند و ایمنی بدن را واسطه کند.
دسته 6: لباس زیر حرارتی ابریشمی. لباس زیر حرارتی ابریشمی سنتی (معمولاً به عنوان ژاکت ابریشمی شناخته می شود) با ابریشم پر شده است که دارای ویژگی های سبز و سالم، سبک و نرم، صاف و گرم است.
